Het succes op eigen bodem tijdens het WK vertegenwoordigde het grootste voetbalmoment voor het land dat het spel uitvond. Manager Alf Ramsey's 'wingloze wonderen' werden door sommigen niet gewaardeerd vanwege een pragmatische aanpak die substantie boven stijl plaatste. Ramsey volgde echter gewoon de steeds voorzichtiger wordende trend in het wereldvoetbal van die tijd.

Zijn WK-winnaars hadden een sterke ruggengraat met Banks, Moore, Stiles en Charlton, en vooral een uitstekend middenveld: de energie van Ball en het inzicht van Peters vulden de inzet van Nobby Stiles en de aanvallende acties van Bobby Charlton aan.

Jimmy Greaves was Engeland's meest getalenteerde spits, maar toen hij geblesseerd raakte in de groepsfase, was Geoff Hurst een meer dan capabele vervanger. De West Ham-aanvaller scoorde de winnende goal in de kwartfinale tegen Argentinië en een hattrick in de finale, een wedstrijd waarvoor hij controversieel werd opgesteld ondanks dat Greaves weer fit was.